Ito ang isa sa pinakamalupet na araw sa halos dalawang taon kong pagtatrabaho sa TV production. Feeling ko, isa akong champion triathlete :D Wala namang betsa at matiwasay namang naihinga ang 12:15 to 2:15 block. Kung alam lang ng mga nanonood kung ano ang nangyayari sa likod ng kamera, jusmio.
Given na sobra ang tensyon kapag live ang isang show (yes, live show referring to a noontime show not the other LIVE show you know), may mga pagkakataong matatawa ka na lang sa mga nagaganap.
Live, ibig sabihin, no take twos, no cuts, no butts este buts! So bilang isang writer, kontrolado mo ang show. Ikaw ang magpapatakbo nito. Nakasalalay sa'yo ang takbo ng show. Literal na tatakbo ka talaga. Oras ang kalaban mo. At madaya siya, hindi siya patas lumaban. Peste. Siguro kung araw-araw nasa 100 meter run ako, champion na ko.
Pasado na ko sa takbuhan. At unti-unti kong natututunang maging balat sibuyas. Kailangan eh. And take note, lagi kong sinasaksak sa isipan ko; kahit nag-aala Katrina Halili ako madalas (wala nang pumapasok sa kukote ko), hindi uso ang compliment sa trabahong ito. So wake up!
Ang dumi na rin ng bibig ko kasi konting kibot, put@#!#$. Mwehehehe. Which I know is bad so I take it as a joke or deliver it like I am just foolin around. Yuck Englishing. Sige na nga, tae na lang.
Bakit ba kasi ako natutuwa? Kasi naman yung mga bagong salta, pinakaemosyonal sa lahat ng emosyonal. Napagdaanan ko rin naman yung pinagdadaanan nila ngayon. At iba-iba nga ang mga tao. Mahirap magkumpara at sa totoo lang, unfair yun eh. So deadma na lang. Gagawin ko ang trabaho ko, eh di ok na.
Yun lang naman.
Hello ulit blogspot. Sorry, si Tumblr kasi nakisawsaw eh. Me backs!
