Wednesday, July 15, 2009

Inggit

Oo. Tunay namang nakakainggit.


Buti pa yung iba. Buti pa sila.

Pero ayokong mamayani ang inggit sa akin.

Sabihin na lang natin na may mga bagay na gusto mo pero hindi mo nakukuha. Dapat mong maintindihan na hindi para sa iyo ito. Kung di mo man makuha ito, merong nakalaan sa'yo.

Ang tanong, kailan? Syempre hindi mo alam. Hintayin mo lang. O huwag mong hintayin dahil magugulat ka na lang na nariyan na.

Marami akong "sana" pero nakakasama ito. Gusto kong tignan ang buhay sa simpleng paraan lang. Walang iniintindi, iniisip. Mabuhay lamang ng normal; walang pakialam. Ang sarap naman noon.

Ang hirap. Pasayahin mo naman ako, sige na.


Thursday, July 09, 2009

Hi Friends



I MISS YOU :(

No Chance

So depressing. Or is it just me?

Sigh.

For the 3rd time, I am passing up the chance to watch a live WWE event :(




ONE NIGHT ONLY. PERIOD. NO ERASE.

Wednesday, July 08, 2009

Deadnesday

Ito ang isa sa pinakamalupet na araw sa halos dalawang taon kong pagtatrabaho sa TV production. Feeling ko, isa akong champion triathlete :D Wala namang betsa at matiwasay namang naihinga ang 12:15 to 2:15 block. Kung alam lang ng mga nanonood kung ano ang nangyayari sa likod ng kamera, jusmio.


Given na sobra ang tensyon kapag live ang isang show (yes, live show referring to a noontime show not the other LIVE show you know), may mga pagkakataong matatawa ka na lang sa mga nagaganap.

Live, ibig sabihin, no take twos, no cuts, no butts este buts! So bilang isang writer, kontrolado mo ang show. Ikaw ang magpapatakbo nito. Nakasalalay sa'yo ang takbo ng show. Literal na tatakbo ka talaga. Oras ang kalaban mo. At madaya siya, hindi siya patas lumaban. Peste. Siguro kung araw-araw nasa 100 meter run ako, champion na ko.

Pasado na ko sa takbuhan. At unti-unti kong natututunang maging balat sibuyas. Kailangan eh. And take note, lagi kong sinasaksak sa isipan ko; kahit nag-aala Katrina Halili ako madalas (wala nang pumapasok sa kukote ko), hindi uso ang compliment sa trabahong ito. So wake up!

Ang dumi na rin ng bibig ko kasi konting kibot, put@#!#$. Mwehehehe. Which I know is bad so I take it as a joke or deliver it like I am just foolin around. Yuck Englishing. Sige na nga, tae na lang.

Bakit ba kasi ako natutuwa? Kasi naman yung mga bagong salta, pinakaemosyonal sa lahat ng emosyonal. Napagdaanan ko rin naman yung pinagdadaanan nila ngayon. At iba-iba nga ang mga tao. Mahirap magkumpara at sa totoo lang, unfair yun eh. So deadma na lang. Gagawin ko ang trabaho ko, eh di ok na.

Yun lang naman.

Hello ulit blogspot. Sorry, si Tumblr kasi nakisawsaw eh. Me backs!

Mellow

A gloomy day.


But I really don't know what made this day so gloomy. I just feel like I am inches away from the thing I am most afraid of. This is so ironic cos all I did today was to smile and laugh at the silliest things.

Positivity. LOA.

That's all.

You can do it Kats. You can. And you should.

Monday, July 06, 2009

Ikaw ang Diyos at Hari ng Aking Mundo



















Di kita pababayaan kailanman...

Tuesday, June 09, 2009

Caffeine Overdose

I didn't know that an Oreo drink contains 90% coffee. I was duped by Bo's Katipunan.

Lemme share to you a message from my greight Daughter:

May mga times talaga na hindi umaayon sa atin ang mga pagkakataon.
Gayunpaman, kailangan pa din natin maging patient sa paghihintay dahil ang lahat naman ng bagay ay may kanya-kanyang oras.


In that case, I won't let my night ruined again. I am really really trying my best to learn how to be patient and be "contented" with what I have right now. Though a great part of me is YEARNING, as in seriously WANTING this and that. I cannot help to compare. Maybe I am just over-analyzing everything that is happening. Me needs a strong grip.

Oh well. H1N1 virus is already in Ateneo. Ateneo 3, La Salle 4. Tsk. Should we worry if our office is in Xavierville?

----------------
Listening to: Hanson - Penny And Me
via FoxyTunes

Let it Fly

Sayang! I should have asked. Is it really my fault? Darn. Thought I can make up for yesterday. Sayang talaga. Isang malaking Sayang!

----------------
Listening to: Robin Thicke - The Sweetest Love
via FoxyTunes

Monday, June 08, 2009

Deceiver

When I say I am ok, I am not.

When I say it's fine, it isn't.

When I say its alright, you bet it is not.

K thx bai.

----------------
Listening to: eraserheads - Huling El Bimbo
via FoxyTunes

grEight Upd8

Wow. I missed this. I haven't updated for ages na. Anything goes na lang. Though normally, I'd really be serious on what to write. As in it would take me 10 years to construct and update. Napagnilay-nilayan ko naman na since its my blog and I don't demand people to read this, eh di kahit ano na lang; masabi lang na nag-update. Nakakamiss naman kasi talaga.

So there. Before I dump myself into work which I define as a torture, let's have some ranting space in here. Yan na nga, kapag may ranting involved, super active na ko diyan. Hopefully everyday I can post an entry, swear, ang principle ko na, eh anything goes. Kumbaga, whateyver. As in wat-ey-ver.

Bakit ganun, everytime na pumapasok ako sa opisina, parang ang bigat-bigat ng loob ko. Hindi lang ata ako, sampu ng aking mga kasamahan (OA sa lalim), may ganun ding pakiramdam. According to a previous writer, "there must be wrong". Eh what is that wrong ba talaga? I have been telling this a kajillion times to the infinity and beyond (kadiri) maybe I just needed a real shift. Sabi naman kasi ng sabi hindi naman ginagawa. Its like a movie. Not really the Next Attraction nor Now Showing, it is always Coming Soon without an assurance you get to see the movie. Or maybe yung playdate kasi, move ng move. Ano yun, walang budget??? Right on! Parang ako nga, laging walang budget. Oh well.

Overflowing sa ranting ah. Walang tigil. Bukas naman ulit yung iba. And promise (errr, sige gagawin ko na lang) I'm gonna update more often.

Now I succumb myself to the torture. Action!

Ok, ang baduy, tsk.

----------------
Listening to: Blur - Coffee & TV
via FoxyTunes